Τις περισσότερες φορές, όταν κηρύσσεται μία απεργία οι εργαζόμενοι έρχονται αντιμέτωποι με την αμφιβολία για το αν καλύπτονται, το φόβο της δυσμενούς μεταχείρισης ή ακόμα και της απόλυσης. Πρέπει , ωστόσο, να θυμόμαστε ότι η απεργία είναι κεκτημένο δικαίωμα των εργαζομένων για την υπεράσπιση των συλλογικών τους συμφερόντων απέναντι στην εργοδοσία. Προστατεύεται ακόμα και από την αστική νομοθεσία, τόσο στο ίδιο το Σύνταγμα (αρθ.23) όσο και στο ν.1264/82. Ο νόμος συνοπτικά ορίζει…
Στο άρθ.19 ότι……η απεργία αποτελεί δικαίωμα των εργαζομένων που ασκείται απότις συνδικαλιστικές οργανώσεις ως μέσο για τη διαφύλαξη και προαγωγή τωνοικονομικών, εργασιακών, συνδικαλιστικών και ασφαλιστικών συμφερόντωντων εργαζομένων και ως εκδήλωση αλληλεγγύης για αυτούς τους σκοπούς.Για την άσκηση του δικαιώματος της απεργίας απαιτείται προειδοποίησητου εργοδότη ή της συνδικαλιστικής του οργάνωσης 24 τουλάχιστον ώρες
πριν από την πραγματοποίησή της.
Στο άρθ.20 ότι…...η απεργία στις πρωτοβάθμιες(σωματεία εργασιακού χώρου) συνδικαλιστικές οργανώσειςκηρύσσεται με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης. Για ολιγόωρες στάσεις εφόσον δενπραγματοποιούνται την ίδια μέρα ή μέσα στην ίδια εβδομάδα αρκεί απόφασητου διοικητικού συμβουλίου.
Η απεργία στις δευτεροβάθμιες(ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα) και τριτοβάθμιες(ενώσεις των δύο πρώτων. Βλ. ΓΣΕΕ ) συνδικαλιστικές οργανώσεις κηρύσσεται με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου. Εργαζόμενοι του κλάδου ή της επιχείρησης που δεν είναι μέλη τηςσυνδικαλιστικής οργάνωσης που κήρυξε απεργία μπορούν να λάβουν μέροςσ' αυτή. Στο .άρθ.1 ορίζεται ότι εργαζόμενοι για την εφαρμογή του νόμου είναι όσοι απασχολούνται με σχέση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου (μισθωτοί), στους οποίους περιλαμβάνονται και οι εργαζόμενοι στο δημόσιο ή ΝΠΔΔ ή ΟΤΑ με τέτοια σχέση υπό περιορισμούς για την εξυπηρέτηση του βασικών βιοτικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου. Να σημειωθεί ότι ενδιαφέρει η πραγματική σχέση παροχής υπηρεσιών στον εργοδότη και όχι να αν έχει γίνει νόμιμη πρόσληψη. Η απόλυση του εργαζομένου για νόμιμη συνδικαλιστική δράση και συμμετοχή σε απεργία είναι καταχρηστική και άρα άκυρη. Στο άρθ.23 του νόμου ορίζονται οι ποινικές κυρώσεις για τον εργοδότη που αρνείται την πραγματική απασχόληση εργαζομένου που η απόλυσή του έχει κριθεί άκυρη με δικαστική απόφαση (φυλάκιση ή καιμε χρηματική ποινή μέχρις 1.000.000 δρχ. για κάθε παράβαση ή άρνηση). Σύνηθες είναι όμως οι εργοδότες να μην απολύουν αλλά να εξαναγκάζουν τον εργαζόμενο σε παραίτηση μετά από βλαπτική μεταβολή στους όρους εργασίας του (μείωση ωρών και μισθού, άσχημη συμπεριφορά, υποβιβασμός κ.τ.λ.). Στην περίπτωση αυτή μπορούμε είτε να θεωρήσουμε τη μεταβολή απόλυση και να απαιτήσουμε αποζημίωση, είτε να αποκρούσουμε την μεταβολή και να συνεχίσουμε τη δουλειά με τους παλιούς όρους. Ακόμα και αν ο εργοδότης δε το δέχεται, ευθύνεται και οφείλει την εφαρμογή της προηγούμενης συμφωνίας. Μπορούμε να απευθυνθούμε στην Επιθεώρηση Εργασίας. Είναι ζήτημα πως σε κάθε απεργία οι εργαζόμενοι θα υπερασπίζονται ενεργά τα δικαιώματά τους απέναντι στον εργοδότη, ενώπιον των συναδέλφων τους και μαζί μ’ αυτούς, για να επαναφέρουν την διεκδίκηση σε κάθε χώρο. Προφανώς δεν τρέφουμε αυταπάτες για το χαρακτήρα του αστικού δικαίου. Κάθε νομοθετική διάταξη αποτυπώνει τους συσχετισμούς της ταξικής πάλης και ορίζει τα πλαίσια στα οποία αυτή θα κινείται. Τα κεκτημένα εργατικά δικαιώματα, όμως, δεν παύουν να αποτελούν παραπροϊόντα αγώνων, εξαναγκασμό του συστήματος να παρέχει ό,τι το κίνημα επιβάλει. Τα υπερασπιζόμαστε για να δίνουμε τις μάχες μας με καλύτερους όρους αλλά από τη σκοπιά της υπέρβασής τους και την τελική ανατροπή των εκμεταλλευτικών όρων εργασίας αλλά και ζωής. Με επίγνωση ότι ζούμε σε μια εποχή σφοδρής επίθεσης που ακόμα και για την παραμικρή κατάκτηση απαιτείται συνολικός εκβιασμός στο κεφάλαιο, αναγνωρίζουμε ως μόνο δρόμο αυτόν του συλλογικού αγώνα, μέσα από την παρέμβαση στους χώρους εργασίας, τις συνελεύσεις και τις κινητοποιήσεις των σωματείων μας, τον αγώνα όπου ο εργαζόμενος –και όχι κάθε επίδοξος διαχειριστής των συμφερόντων του- θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.
7 Δεκ 2007
ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ
Τον τελευταίο καιρό γίνεται μεγάλος ντόρος για το ασφαλιστικό σύστημα που δεν πάει καλά. Λένε ότι έχει πολλά ελλείμματα, τη στιγμή που δεν λένε ότι από ιδρύσεως των ασφαλιστικών ταμείων, τα χρήματα δίνονταν δανεικά και αγύριστα στους εργοδότες για το ‘’καλό’’ της ελληνικής οικονομίας. Για τους ίδιους λόγους τους χαρίζουν χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Λεπτομέρεια: τα χρήματα αυτά είναι δικά σου, καθώς έχουν παρακρατηθεί από το μισθό σου.
Το πιο ωραίο είναι ότι επειδή τόσα χρόνια έκλεβαν τα χρήματα των εργαζομένων από τα ασφαλιστικά ταμεία, τώρα θέλουν να αυξήσουν τις εργατικές εισφορές, και να μειώσουν τις συντάξεις, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν απρόσκοπτα την κλοπή. Επιπλέον θέλουν να δουλεύουμε περισσότερο, για να μας τιμωρήσουν που δεν κάνουμε πολλά παιδιά, παρά τους άθλιους μισθούς μας, και ταυτόχρονα έχουμε το θράσος να ζούμε περισσότερο.
Την ίδια στιγμή οι εργασιακές μας συνθήκες προσεγγίζουν όλο και πιο πολύ τον μεσαίωνα. Την στιγμή που τα κέρδη των επιχειρήσεων αυξάνουν συνεχώς καθώς αυξάνει και ο παγκόσμιος παραγόμενος πλούτος (φτάνει να θρέψει 3 φορές τον πληθυσμό της γης) μας υποχρεώνουν είτε να δουλεύουμε περισσότερο σε μια δουλειά, είτε να δουλεύουμε λίγο σε περισσότερες από μία, κάνοντας τη ζωή μας λάστιχο.
Για πόσο θα ανεχόμαστε να μας επιβάλλουν αυτή τη μιζέρια; Είναι επιτακτική ανάγκη να ζητήσουμε αυτά που οι δυνατότητες της εποχής επιτρέπουν και οι ανάγκες μας για μια αξιοπρεπή ζωή απαιτούν. Λιγότερη δουλειά – δουλειά για όλους, να ζούμε αξιοπρεπώς από μία μόνο δουλειά, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης.
Ήρθε επιτέλους η ώρα να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να απαιτήσουμε όλα όσα μας ανήκουν, χωρίς αυταπάτες για τον ρόλο του επίσημου συνδικαλισμού, που αδυνατεί να καλύψει ακόμη και τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες μας. Μέσα από συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς και τη δημιουργία επιτροπών αγώνα. Ας είναι η απεργία της 12/12/07 η αρχή, μετατρέποντας τη σε μια μάχη όχι μόνο ενάντια στη λιτότητα του νέου προϋπολογισμού – που θα καθορίσει και τις αυξήσεις που θα πάρουμε με τη νέα συλλογική σύμβαση – αλλά και ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν με το ασφαλιστικό, τις ιδιωτικοποιήσεις κλπ και ας βγούμε όλοι στους δρόμους για:
1400 ευρώ για όλο το λαό.
5ήμερο 6άωρο 30ώρο.
Σύνταξη στα 55 για τους άντρες και στα 50 για τις γυναίκες.
Κατάργηση της εργατικής εισφοράς, να πληρώνουν κράτος και εργοδότες.
Κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.
Πλήρης ασφαλιστική κάλυψη για όλους τους εργαζόμενους (Έλληνες και ξένους) και τους ανέργους.
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ12/12 10:30 π.μ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
νέα βάρδια
αριστερή κίνηση νέων εργαζομένων και ανέργων
weblog:http//:neavardia.blogspot.com
e-mail: neavardia@gmail.com
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 6981337923
Το πιο ωραίο είναι ότι επειδή τόσα χρόνια έκλεβαν τα χρήματα των εργαζομένων από τα ασφαλιστικά ταμεία, τώρα θέλουν να αυξήσουν τις εργατικές εισφορές, και να μειώσουν τις συντάξεις, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν απρόσκοπτα την κλοπή. Επιπλέον θέλουν να δουλεύουμε περισσότερο, για να μας τιμωρήσουν που δεν κάνουμε πολλά παιδιά, παρά τους άθλιους μισθούς μας, και ταυτόχρονα έχουμε το θράσος να ζούμε περισσότερο.
Την ίδια στιγμή οι εργασιακές μας συνθήκες προσεγγίζουν όλο και πιο πολύ τον μεσαίωνα. Την στιγμή που τα κέρδη των επιχειρήσεων αυξάνουν συνεχώς καθώς αυξάνει και ο παγκόσμιος παραγόμενος πλούτος (φτάνει να θρέψει 3 φορές τον πληθυσμό της γης) μας υποχρεώνουν είτε να δουλεύουμε περισσότερο σε μια δουλειά, είτε να δουλεύουμε λίγο σε περισσότερες από μία, κάνοντας τη ζωή μας λάστιχο.
Για πόσο θα ανεχόμαστε να μας επιβάλλουν αυτή τη μιζέρια; Είναι επιτακτική ανάγκη να ζητήσουμε αυτά που οι δυνατότητες της εποχής επιτρέπουν και οι ανάγκες μας για μια αξιοπρεπή ζωή απαιτούν. Λιγότερη δουλειά – δουλειά για όλους, να ζούμε αξιοπρεπώς από μία μόνο δουλειά, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης.
Ήρθε επιτέλους η ώρα να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να απαιτήσουμε όλα όσα μας ανήκουν, χωρίς αυταπάτες για τον ρόλο του επίσημου συνδικαλισμού, που αδυνατεί να καλύψει ακόμη και τις πιο στοιχειώδεις ανάγκες μας. Μέσα από συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς και τη δημιουργία επιτροπών αγώνα. Ας είναι η απεργία της 12/12/07 η αρχή, μετατρέποντας τη σε μια μάχη όχι μόνο ενάντια στη λιτότητα του νέου προϋπολογισμού – που θα καθορίσει και τις αυξήσεις που θα πάρουμε με τη νέα συλλογική σύμβαση – αλλά και ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν με το ασφαλιστικό, τις ιδιωτικοποιήσεις κλπ και ας βγούμε όλοι στους δρόμους για:
1400 ευρώ για όλο το λαό.
5ήμερο 6άωρο 30ώρο.
Σύνταξη στα 55 για τους άντρες και στα 50 για τις γυναίκες.
Κατάργηση της εργατικής εισφοράς, να πληρώνουν κράτος και εργοδότες.
Κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.
Πλήρης ασφαλιστική κάλυψη για όλους τους εργαζόμενους (Έλληνες και ξένους) και τους ανέργους.
ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ12/12 10:30 π.μ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
νέα βάρδια
αριστερή κίνηση νέων εργαζομένων και ανέργων
weblog:http//:neavardia.blogspot.com
e-mail: neavardia@gmail.com
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 6981337923
20 Νοε 2007
18 Νοε 2007
Η πρώτη απάντηση της νεολαίας στην αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση
Μετά από ένα μεγάλο διάστημα απουσίας, στο οποίο όμως μεσολάβησε το καλοκαίρι και οι εκλογές, η νέα βάρδια βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο, πιάνοντας το νήμα από το σημείο ακριβώς που το είχε αφήσει. Μετά την εκδήλωση που πραγματοποίησε το καλοκαίρι για το ασφαλιστικό, κυκλοφόρησε προκήρυξη (θα την βρείτε στο ιστολόγιο) για το καυτό ζήτημα του ασφαλιστικού, που μοιράστηκε μαζικά στον τριήμερο εορτασμό του πολυτεχνείου, καθώς και στην πορεία που πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Παρασκευής 16/11/07 στο υπουργείο εργασίας ύστερα από κάλεσμα των φοιτητικών συλλόγων, ενάντια στις αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση.
Πρόκειται για μια από τις άγριες επιθέσεις που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση απέναντι στους εργαζόμενους και ιδιαίτερα στη νεολαία. Κι' αυτό όχι μόνο γιατί κι αν ακόμη καταφέρουμε να πάρουμε σύνταξη αυτή δεν θα φτάνει ούτε για τις πιο βασικές ανάγκες,αλλά κυρίως γιατί η αύξηση των εισφορών στους ήδη χαμηλότατους μισθούς μας θα φέρει μεγαλύτερη χειροτέρευση των όρων διαβίωσης. Την ίδια στιγμή οι ασφαλιστικές εισφορές των εργοδοτών μειώνονται, σε μια προσπάθεια να μετατρέψουν την ασφάλιση από κοινωνικό αγαθό σε ατομική υποχρέωση του καθάνα μας εντείνοντας τη διάσπαση των νέων εργαζομέων τόσο μεταξύ τους όσο και με το σύνολο των εργαζομένων.
Η πορεία της 16/11 ήταν μόνο η αρχή. Θα χρειαστεί να υπάρξει και συνέχεια για να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν σύμφωνα και με τις δυνατότητες της εποχής, για να μην γίνουμε η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τους γονείς της.
ΣΚΕΨΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ :: ΔΡΑΣΕ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΩΡΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ
ΤΟ «ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ» ΣΕ 50 ΛΕΞΕΙΣ
Προτείνουν: Να πληρώνουμε περισσότερα, να μας κρατάνε μεγαλύτερα ποσά από το μισθό κάθε μήνα, να δουλεύουμε πιο πολύ, περισσότερα χρόνια, μέχρι τελικής πτώσης.
Απαντάμε: Να πληρώσουν οι εργοδότες και το κράτος, να αυξηθεί ο πραγματικός μισθός και οι καθαρές μας αποδοχές. Ενιαία ασφάλιση και εργασιακές σχέσεις, σταθερή δουλειά για όλους!
Τα πράγματα είναι ζόρικα και όλοι το ξέρουν. Οι νέοι που έχουν βρει μια δουλειά, ακόμα και αυτοί που εργάζονται για 3-5 χρόνια, παίρνουν ένα βασικό μισθό κάπου 600 με 1000 ευρώ, που δε φτάνουν για να καλύψουν ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες της σύγχρονης ζωής. Η κυβέρνηση μόνο παριστάνει την ανίδεη εξαγγέλλοντας νέες αντεργατικές τομές, προς το χειρότερο αλλαγές στο σύστημα ασφάλισης και μισθοδοσίας. Τα πράγματα είναι κρίσιμα. Το πώς θα δουλεύουμε και το πώς θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το αν θα καταφέρουμε να μπλοκάρουμε τα σχέδιά τους. Γιατί για το σύνολο αυτών των κατευθύνσεων και αλλαγών, η νεολαία βρίσκεται ακριβώς στο επίκεντρο. Ποντάρουν να τα καταφέρουν γιατί οι νέοι εργαζόμενοι, δεν είναι οργανωμένοι συνδικαλιστικά, δεν έχουν εμπειρίες από συλλογικούς αγώνες, και θεωρούν δεδομένα τα μοντέρνα ήθη που επικρατούν στους εργασιακούς χώρους: «Μην τολμήσει κανείς να σηκώσει κεφάλι, θα κόβεται».
Η φιλοσοφία των αλλαγών που προωθεί η εργοδοσία σε όλη την Ευρώπη σχετίζεται με τη μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους εργασίας, δηλαδή της κοινωνικής ασφάλισης, της φορολογίας επί της εργασίας, της επιμήκυνσης του χρόνου εργασίας κλπ. Καθώς οι μισθοί δεν μπορούν να συμπιεστούν άλλο, αφού έχουν ήδη πέσει στα όρια του να μπορεί κανείς να ζει, επιχειρούν να μας τα πάρουν από αλλού κόβοντας πολύτιμες παροχές υγείας, περίθαλψης και ασφάλισης.
Για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν τίθεται ζήτημα. Ήδη από το 1992 ψηφίζουν και εφαρμόζουν κομματιαστά νόμους που θίγουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΠΑΣΟΚ εφάρμοσε τον μακροπρόθεσμης σημασίας νόμο του Σιούφα (2048/1992), ενώ ακριβώς το ίδιο κάνει και η ΝΔ σήμερα με το νόμο Ρέππα (3029/2002). Και οι δύο αφορούν: α) την παράταση του εργάσιμου βίου, β) την αύξηση των εργατικών εισφορών, γ) τη μείωση των συντάξεων. Κινδυνολογούν για το μέλλον των ταμείων και προσπαθούν να μας πείσουν να συμβιβαστούμε με λιγότερα, για να μην τα χάσουμε όλα. Σπέρνουν το φόβο γιατί είναι το μόνο όπλο που διαθέτουν.
Για μας τίθεται ζήτημα. Οι αλλαγές σε εργασία και ασφάλιση μας αφορούν και μάλιστα άμεσα. Μιλάνε για εργασία και εμείς ξέρουμε ότι εννοούν ανασφάλιστα προγράμματα. Μιλάνε για υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και εμείς βιώνουμε την ανεργία. Μιλάνε για το κόστος της ασφάλισης και εμείς λυγίζουμε υπό το κόστος ζωής. Μιλάνε για σύνταξή στα 65+ και εμείς δε βλέπουμε ένσημα γιατί η δουλειά είναι μια εναλλαγή της ανεργίας, παρατείνουμε την ανεργία μας για να μαζεύουμε προσόντα. Μιλάνε για νέους νόμους και εμείς ξέρουμε ότι μας παρασέρνουν σε μια απάτη που θα τους αποφέρει νέα κέρδη.
Η εργατική εισφορά, που επιδιώκουν να αυξήσουν, είναι ένας ύπουλος τρόπος για να μας μειώνουν το εισόδημα. Μεικτές μηνιαίες αποδοχές 800 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα σήμερα δίνουν 672 ευρώ καθαρά. Μας μειώνουν δηλαδή κι άλλο αυτά τα ελάχιστα που παίρνουμε. Την ίδια στιγμή με διάφορα τερτίπια οι εργοδότες απαλλάσσονται από τις εισφορές, μεγάλες επιχειρήσεις από τεράστια χρέη προς το ΙΚΑ, και το ίδιο το κράτος χρωστά δισεκατομμύρια ευρώ στα ταμεία.
Και από την άλλη, ποια λύση μάς προτείνουν; Να στραφούμε στην ιδιωτική ασφάλιση, έστω συμπληρωματικά. Έχει ανοίξει η όρεξη μεγάλων πολυεθνικών που έχουν κάνει δυναμική εμφάνιση ήδη και συντηρούν φιλόδοξα σχέδια για την ελληνική αγορά, παρά το γεγονός ότι ακόμα η πλειοψηφία δηλώνει δυσπιστία απέναντι στο θεσμό. Την ώρα που ο Μάικλ Μουρ με το αποκαλυπτικό του ντοκιμαντέρ Sicko καταδεικνύει σε όλο τον κόσμο τι σημαίνει ιδιωτικό σύστημα ασφάλισης, οι φωστήρες της αντιμεταρρύθμισης προπαγανδίζουν ως «εξέλιξη» την στροφή στην ιδιωτική ασφάλιση.
ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ :: Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ
Είναι επιτακτική ανάγκη να βγούμε στο προσκήνιο για να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει. Όσα οι πραγματικές δυνατότητες της εποχής μπορούν να προσφέρουν. Θέλουμε περισσότερα χρήματα για να ζήσουμε. Ελεύθερο χρόνο. Περισσότερα δικαιώματα. Φτάνει πια! Είναι ώρα να σκεφτούμε όχι μόνο το μέλλον μας, αλλά και το παρόν. Είναι ώρα να μάθουμε, να ψάξουμε, να ρωτήσουμε. Είναι ώρα να δράσουμε συλλογικά. Ενάντια στις επιλογές κυβέρνησης, ΠΑΣΟΚ, ΕΕ, ΣΕΒ.
Δημιουργώντας τις δικές μας αγωνιστικές μορφές, μπλογκ, επιτροπές αγώνα, διαδηλώσεις, απεργίες, μαζί με όποια σωματεία κινούνται στην πράξη και όχι στα λόγια για ένα κίνημα ανατροπής της επίθεσης – για ένα κίνημα νέων κατακτήσεων. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από κανένα στημένο διάλογο της κυβέρνησης με τους «φορείς», ούτε βέβαια από τη ΓΣΕΕ, που συναινεί στην οικονομική πολιτική του Αλογοσκούφη, που σταθερά επιχειρηματολογεί υπέρ της «ανταγωνιστικότητας» και της καπιταλιστικής ανάπτυξης, που ανέχεται τους επινοικιαζόμενους εργαζόμενους και τους «μαύρους» σερβιτόρους και ντιλιβεράδες, που εν τέλει υπογράφει τις αυξήσεις ντροπής και πείνας.
Θεωρούμε ότι η κοινωνική ασφάλιση είναι δικαίωμα κάθε εργαζόμενου, δημόσιο κοινωνικό αγαθό και υποχρέωση του κράτους. Στην κοινωνική προστασία δεν έχουν θέση οι νόμοι του κέρδους. Αντιπαλεύουμε την πολιτική και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που ψήφισαν αντιασφαλιστικούς νόμους, ενοποίησαν προς τα κάτω τα ταμεία και μείωσαν τις συντάξεις. Αντιπαλεύουμε τις επιλογές της ΕΕ στην ασφάλιση. Διεκδικούμε ένα συνολικό πλαίσιο ασφαλιστικής προστασίας κι όχι ένα σύστημα που απλώς θα απαλύνει τις συνέπειες της ελεύθερης αγοράς και της μισθωτής εκμετάλλευσης. Απαιτούμε μια κοινωνία που θα έχει στο επίκεντρο τις ανάγκες των εργαζομένων.
Με τους αγώνες μας και τη δύναμη της συλλογικότητας σπάμε το κλίμα τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς. Οργανωνόμαστε, διεκδικούμε:
<1> Πίσω όλα τα κλεμμένα. Επιστροφή όλων των χρημάτων που «νόμιμα» καταληστεύτηκαν από τους εργοδότες, τις τράπεζες και το κράτος όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αυστηρές κυρώσεις μέχρι δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων για τους εργοδότες που εισφοροδιαφεύγουν, δεν ασφαλίζουν εργαζόμενους, καταπατούν τα ωράρια, δεν καταβάλλουν μισθούς και επιδόματα
<2> Καμία αύξηση της εργατικής εισφοράς. Αύξηση του πραγματικού μισθού με σταδιακή μείωση της εργατικής εισφοράς. Προοπτικά για την ασφάλιση και τη σύνταξη να πληρώνουν μόνο το κράτος και οι εργοδότες. Ειδική φορολόγηση των επιχειρηματικών και χρηματιστηριακών κερδών, και δέσμευση του 1,5% του προϋπολογισμού για την ασφάλιση.
<3> Ενιαία δημόσια ασφάλιση για όλους τους εργαζόμενους. Ενοποίηση των παροχών προς τα πάνω χωρίς να θιγούν τα δικαιώματα κανενός κλάδου. Κατάργηση της ιδιωτικής ασφάλισης. Ενιαία, πλήρη δημόσια και δωρεάν ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη για κάθε νέο πτυχιούχο και απόφοιτο τεχνικών λυκείων και σχολών και για κάθε άνεργο. Το βάρος στην επανένταξη του ανέργου στην παραγωγή, με πλήρη ασφάλιση όσο δεν έχει δουλειά. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και μισθό για κάθε μορφή επιμόρφωσης, για την πρακτική άσκηση των σπουδαστών των ΤΕΙ/ΙΕΚ.
<4> Ενιαίες εργασιακές σχέσεις. Όχι στην προνομιακή μεταχείριση κάποιων κατηγοριών εργαζομένων. Ειδική αντιμετώπιση μόνο για τα πραγματικά βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής - προσωρινής - ανασφάλιστης - απλήρωτης εργασίας. Κατάργηση των νόμων για τη μερική απασχόληση, τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας και την καταστρατήγηση του 8ωρου. Ίση αμοιβή για ίση εργασία.
<5> Νέες θέσεις εργασίας. Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Γενική υποχρεωτική μείωση του χρόνου εργασίας σε 35 ώρες τη βδομάδα (7ωρο, πενθήμερο) χωρίς μείωση των αποδοχών. Συνεχές σταθερό ωράριο. Δωρεάν διαρκής επιμόρφωση μέσα στα πλαίσια του εργάσιμου χρόνου. Δυνατότητα επαγγελματικής εξέλιξης και αλλαγής ειδικότητας με πληρωμένες αποδοχές για όλους τους νέους.
<6> Καμία αλλαγή στα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση. Σύνταξη στα 55 (50 για τις γυναίκες) ή στα 30 χρόνια δουλειάς. Ελάχιστη σύνταξη 1400 ευρώ, βασικό μισθό 1400 ευρώ, όσα δηλαδή έχουμε ανάγκη για να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων του ΠAΣOK και της NΔ από το 1992 και εξής (Σιούφα, Pέππα κ.λπ.) και μη εφαρμογή των αντιασφαλιστικών οδηγιών της EE.
Όλα αυτά δε θα κερδηθούν απ’ τη μια μέρα στην άλλη. Είναι όμως υπερώριμα αιτήματα της εποχής μας, πάνω απ’ όλα αναγκαία για τον κόσμο της δουλειάς που δοκιμάζεται, και απολύτως εφαρμόσιμα σήμερα που η κερδοφορία του κεφαλαίου έχει ξεφύγει. Δεν μπορούμε να πάμε πίσω από αυτά. Μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη για ένα μαχόμενο εργατικό κίνημα, με σωματεία στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων, που θα τους δυναμώνουν και θα έχουν στην πρώτη γραμμή τη νέα γενιά, αντί να την αφήνουν στην απέξω κάνοντας τάχα ότι δε γνωρίζουν τις νέες μορφές εργασίας και εκμετάλλευσης.
νέα βάρδια ::: αριστερή κίνηση νέων εργαζομένων και ανέργων
neavardia.blogspot.com
Προτείνουν: Να πληρώνουμε περισσότερα, να μας κρατάνε μεγαλύτερα ποσά από το μισθό κάθε μήνα, να δουλεύουμε πιο πολύ, περισσότερα χρόνια, μέχρι τελικής πτώσης.
Απαντάμε: Να πληρώσουν οι εργοδότες και το κράτος, να αυξηθεί ο πραγματικός μισθός και οι καθαρές μας αποδοχές. Ενιαία ασφάλιση και εργασιακές σχέσεις, σταθερή δουλειά για όλους!
Τα πράγματα είναι ζόρικα και όλοι το ξέρουν. Οι νέοι που έχουν βρει μια δουλειά, ακόμα και αυτοί που εργάζονται για 3-5 χρόνια, παίρνουν ένα βασικό μισθό κάπου 600 με 1000 ευρώ, που δε φτάνουν για να καλύψουν ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες της σύγχρονης ζωής. Η κυβέρνηση μόνο παριστάνει την ανίδεη εξαγγέλλοντας νέες αντεργατικές τομές, προς το χειρότερο αλλαγές στο σύστημα ασφάλισης και μισθοδοσίας. Τα πράγματα είναι κρίσιμα. Το πώς θα δουλεύουμε και το πώς θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το αν θα καταφέρουμε να μπλοκάρουμε τα σχέδιά τους. Γιατί για το σύνολο αυτών των κατευθύνσεων και αλλαγών, η νεολαία βρίσκεται ακριβώς στο επίκεντρο. Ποντάρουν να τα καταφέρουν γιατί οι νέοι εργαζόμενοι, δεν είναι οργανωμένοι συνδικαλιστικά, δεν έχουν εμπειρίες από συλλογικούς αγώνες, και θεωρούν δεδομένα τα μοντέρνα ήθη που επικρατούν στους εργασιακούς χώρους: «Μην τολμήσει κανείς να σηκώσει κεφάλι, θα κόβεται».
Η φιλοσοφία των αλλαγών που προωθεί η εργοδοσία σε όλη την Ευρώπη σχετίζεται με τη μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους εργασίας, δηλαδή της κοινωνικής ασφάλισης, της φορολογίας επί της εργασίας, της επιμήκυνσης του χρόνου εργασίας κλπ. Καθώς οι μισθοί δεν μπορούν να συμπιεστούν άλλο, αφού έχουν ήδη πέσει στα όρια του να μπορεί κανείς να ζει, επιχειρούν να μας τα πάρουν από αλλού κόβοντας πολύτιμες παροχές υγείας, περίθαλψης και ασφάλισης.
Για το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν τίθεται ζήτημα. Ήδη από το 1992 ψηφίζουν και εφαρμόζουν κομματιαστά νόμους που θίγουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΠΑΣΟΚ εφάρμοσε τον μακροπρόθεσμης σημασίας νόμο του Σιούφα (2048/1992), ενώ ακριβώς το ίδιο κάνει και η ΝΔ σήμερα με το νόμο Ρέππα (3029/2002). Και οι δύο αφορούν: α) την παράταση του εργάσιμου βίου, β) την αύξηση των εργατικών εισφορών, γ) τη μείωση των συντάξεων. Κινδυνολογούν για το μέλλον των ταμείων και προσπαθούν να μας πείσουν να συμβιβαστούμε με λιγότερα, για να μην τα χάσουμε όλα. Σπέρνουν το φόβο γιατί είναι το μόνο όπλο που διαθέτουν.
Για μας τίθεται ζήτημα. Οι αλλαγές σε εργασία και ασφάλιση μας αφορούν και μάλιστα άμεσα. Μιλάνε για εργασία και εμείς ξέρουμε ότι εννοούν ανασφάλιστα προγράμματα. Μιλάνε για υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και εμείς βιώνουμε την ανεργία. Μιλάνε για το κόστος της ασφάλισης και εμείς λυγίζουμε υπό το κόστος ζωής. Μιλάνε για σύνταξή στα 65+ και εμείς δε βλέπουμε ένσημα γιατί η δουλειά είναι μια εναλλαγή της ανεργίας, παρατείνουμε την ανεργία μας για να μαζεύουμε προσόντα. Μιλάνε για νέους νόμους και εμείς ξέρουμε ότι μας παρασέρνουν σε μια απάτη που θα τους αποφέρει νέα κέρδη.
Η εργατική εισφορά, που επιδιώκουν να αυξήσουν, είναι ένας ύπουλος τρόπος για να μας μειώνουν το εισόδημα. Μεικτές μηνιαίες αποδοχές 800 ευρώ στον ιδιωτικό τομέα σήμερα δίνουν 672 ευρώ καθαρά. Μας μειώνουν δηλαδή κι άλλο αυτά τα ελάχιστα που παίρνουμε. Την ίδια στιγμή με διάφορα τερτίπια οι εργοδότες απαλλάσσονται από τις εισφορές, μεγάλες επιχειρήσεις από τεράστια χρέη προς το ΙΚΑ, και το ίδιο το κράτος χρωστά δισεκατομμύρια ευρώ στα ταμεία.
Και από την άλλη, ποια λύση μάς προτείνουν; Να στραφούμε στην ιδιωτική ασφάλιση, έστω συμπληρωματικά. Έχει ανοίξει η όρεξη μεγάλων πολυεθνικών που έχουν κάνει δυναμική εμφάνιση ήδη και συντηρούν φιλόδοξα σχέδια για την ελληνική αγορά, παρά το γεγονός ότι ακόμα η πλειοψηφία δηλώνει δυσπιστία απέναντι στο θεσμό. Την ώρα που ο Μάικλ Μουρ με το αποκαλυπτικό του ντοκιμαντέρ Sicko καταδεικνύει σε όλο τον κόσμο τι σημαίνει ιδιωτικό σύστημα ασφάλισης, οι φωστήρες της αντιμεταρρύθμισης προπαγανδίζουν ως «εξέλιξη» την στροφή στην ιδιωτική ασφάλιση.
ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ :: Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ
Είναι επιτακτική ανάγκη να βγούμε στο προσκήνιο για να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει. Όσα οι πραγματικές δυνατότητες της εποχής μπορούν να προσφέρουν. Θέλουμε περισσότερα χρήματα για να ζήσουμε. Ελεύθερο χρόνο. Περισσότερα δικαιώματα. Φτάνει πια! Είναι ώρα να σκεφτούμε όχι μόνο το μέλλον μας, αλλά και το παρόν. Είναι ώρα να μάθουμε, να ψάξουμε, να ρωτήσουμε. Είναι ώρα να δράσουμε συλλογικά. Ενάντια στις επιλογές κυβέρνησης, ΠΑΣΟΚ, ΕΕ, ΣΕΒ.
Δημιουργώντας τις δικές μας αγωνιστικές μορφές, μπλογκ, επιτροπές αγώνα, διαδηλώσεις, απεργίες, μαζί με όποια σωματεία κινούνται στην πράξη και όχι στα λόγια για ένα κίνημα ανατροπής της επίθεσης – για ένα κίνημα νέων κατακτήσεων. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα από κανένα στημένο διάλογο της κυβέρνησης με τους «φορείς», ούτε βέβαια από τη ΓΣΕΕ, που συναινεί στην οικονομική πολιτική του Αλογοσκούφη, που σταθερά επιχειρηματολογεί υπέρ της «ανταγωνιστικότητας» και της καπιταλιστικής ανάπτυξης, που ανέχεται τους επινοικιαζόμενους εργαζόμενους και τους «μαύρους» σερβιτόρους και ντιλιβεράδες, που εν τέλει υπογράφει τις αυξήσεις ντροπής και πείνας.
Θεωρούμε ότι η κοινωνική ασφάλιση είναι δικαίωμα κάθε εργαζόμενου, δημόσιο κοινωνικό αγαθό και υποχρέωση του κράτους. Στην κοινωνική προστασία δεν έχουν θέση οι νόμοι του κέρδους. Αντιπαλεύουμε την πολιτική και της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που ψήφισαν αντιασφαλιστικούς νόμους, ενοποίησαν προς τα κάτω τα ταμεία και μείωσαν τις συντάξεις. Αντιπαλεύουμε τις επιλογές της ΕΕ στην ασφάλιση. Διεκδικούμε ένα συνολικό πλαίσιο ασφαλιστικής προστασίας κι όχι ένα σύστημα που απλώς θα απαλύνει τις συνέπειες της ελεύθερης αγοράς και της μισθωτής εκμετάλλευσης. Απαιτούμε μια κοινωνία που θα έχει στο επίκεντρο τις ανάγκες των εργαζομένων.
Με τους αγώνες μας και τη δύναμη της συλλογικότητας σπάμε το κλίμα τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς. Οργανωνόμαστε, διεκδικούμε:
<1> Πίσω όλα τα κλεμμένα. Επιστροφή όλων των χρημάτων που «νόμιμα» καταληστεύτηκαν από τους εργοδότες, τις τράπεζες και το κράτος όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αυστηρές κυρώσεις μέχρι δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων για τους εργοδότες που εισφοροδιαφεύγουν, δεν ασφαλίζουν εργαζόμενους, καταπατούν τα ωράρια, δεν καταβάλλουν μισθούς και επιδόματα
<2> Καμία αύξηση της εργατικής εισφοράς. Αύξηση του πραγματικού μισθού με σταδιακή μείωση της εργατικής εισφοράς. Προοπτικά για την ασφάλιση και τη σύνταξη να πληρώνουν μόνο το κράτος και οι εργοδότες. Ειδική φορολόγηση των επιχειρηματικών και χρηματιστηριακών κερδών, και δέσμευση του 1,5% του προϋπολογισμού για την ασφάλιση.
<3> Ενιαία δημόσια ασφάλιση για όλους τους εργαζόμενους. Ενοποίηση των παροχών προς τα πάνω χωρίς να θιγούν τα δικαιώματα κανενός κλάδου. Κατάργηση της ιδιωτικής ασφάλισης. Ενιαία, πλήρη δημόσια και δωρεάν ασφαλιστική και υγειονομική κάλυψη για κάθε νέο πτυχιούχο και απόφοιτο τεχνικών λυκείων και σχολών και για κάθε άνεργο. Το βάρος στην επανένταξη του ανέργου στην παραγωγή, με πλήρη ασφάλιση όσο δεν έχει δουλειά. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και μισθό για κάθε μορφή επιμόρφωσης, για την πρακτική άσκηση των σπουδαστών των ΤΕΙ/ΙΕΚ.
<4> Ενιαίες εργασιακές σχέσεις. Όχι στην προνομιακή μεταχείριση κάποιων κατηγοριών εργαζομένων. Ειδική αντιμετώπιση μόνο για τα πραγματικά βαριά και ανθυγιεινά επαγγέλματα. Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής - προσωρινής - ανασφάλιστης - απλήρωτης εργασίας. Κατάργηση των νόμων για τη μερική απασχόληση, τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας και την καταστρατήγηση του 8ωρου. Ίση αμοιβή για ίση εργασία.
<5> Νέες θέσεις εργασίας. Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Γενική υποχρεωτική μείωση του χρόνου εργασίας σε 35 ώρες τη βδομάδα (7ωρο, πενθήμερο) χωρίς μείωση των αποδοχών. Συνεχές σταθερό ωράριο. Δωρεάν διαρκής επιμόρφωση μέσα στα πλαίσια του εργάσιμου χρόνου. Δυνατότητα επαγγελματικής εξέλιξης και αλλαγής ειδικότητας με πληρωμένες αποδοχές για όλους τους νέους.
<6> Καμία αλλαγή στα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση. Σύνταξη στα 55 (50 για τις γυναίκες) ή στα 30 χρόνια δουλειάς. Ελάχιστη σύνταξη 1400 ευρώ, βασικό μισθό 1400 ευρώ, όσα δηλαδή έχουμε ανάγκη για να ζήσουμε αξιοπρεπώς. Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων του ΠAΣOK και της NΔ από το 1992 και εξής (Σιούφα, Pέππα κ.λπ.) και μη εφαρμογή των αντιασφαλιστικών οδηγιών της EE.
Όλα αυτά δε θα κερδηθούν απ’ τη μια μέρα στην άλλη. Είναι όμως υπερώριμα αιτήματα της εποχής μας, πάνω απ’ όλα αναγκαία για τον κόσμο της δουλειάς που δοκιμάζεται, και απολύτως εφαρμόσιμα σήμερα που η κερδοφορία του κεφαλαίου έχει ξεφύγει. Δεν μπορούμε να πάμε πίσω από αυτά. Μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη για ένα μαχόμενο εργατικό κίνημα, με σωματεία στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων, που θα τους δυναμώνουν και θα έχουν στην πρώτη γραμμή τη νέα γενιά, αντί να την αφήνουν στην απέξω κάνοντας τάχα ότι δε γνωρίζουν τις νέες μορφές εργασίας και εκμετάλλευσης.
νέα βάρδια ::: αριστερή κίνηση νέων εργαζομένων και ανέργων
neavardia.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
